European-Security.com

European-Security.com

Une vision commune qui tienne compte de nos différences d’appréciation

European-Security

Le premier est de mettre à la disposition de décideurs tant civils que militaires ou d’experts (analystes, chercheurs, industriels, journalistes spécialisés, notamment) des « textes de référence », des analyses, des études, des articles traitant des enjeux actuels vus sous l’angle de la défense et de la sécurité,. Des textes de qualité qui ne soient pas « saucissonnés »…

En cours de lecture

« À Anchorage, l’ascendant du maître du Kremlin face au bateau ivre de la diplomatie américaine »

Face au maître du Kremlin, la diplomatie américaine a des allures de « bateau ivre ». Le sommet d’Anchorage en fut une illustration tragi-comique. Donald Trump, qui se vantait de pouvoir arrêter la guerre en 24 heures avec une naïveté déconcertante, est tombé dans le piège que lui tendait Vladimir Poutine. Ce dernier, stratège à sang-froid et adepte de la « technique du salami » consistant à démembrer sa proie morceau par morceau, a su exploiter la vanité et la vision à court terme de son homologue américain. Le reportage de Laure Mandeville,[1] envoyée spéciale du Figaro à Anchorage,[*] est une des meilleures analyses qui soit qui illustre cette « diplomatie de l’humiliation ». Pour mieux comprendre l’objectif que poursuit le stratège du Kremlin, il faut lire le papier de Laure Mandeville et se reporter à l’analyse de Françoise Thom dans le Monde qui complète le tableau.

En cours de lecture

In Anchorage, the Kremlin Master’s Ascendancy over the Drunken Ship of American Diplomacy

The Anchorage Summit, held on August 15, 2025, between US President Donald Trump and Russian President Vladimir Putin, is presented by Laure Mandeville as a « tragicomic illustration » of American diplomatic failure. Far from being a negotiation, it was a « meticulously executed Russian psychological operation » resulting in a « strategic triumph for the Kremlin and a profound, self-inflicted humiliation for the United States. » The summit exposed the « ascendancy of a calculating master of the Kremlin over the « drunken boat » of American diplomacy, » with Putin using Trump as a « prop in a drama of his own country’s debasement. » The core message is that the US, driven by presidential ego and strategic incompetence, inadvertently legitimized Putin, eroded its own credibility, and dangerously imperiled the European security order by pressuring Ukraine to accept territorial concessions.

En cours de lecture

In Anchorage: Die Vormachtstellung des Kreml-Chefs über das trunkene Schiff der amerikanischen Diplomatie

Der Anchorage-Gipfel, der am 15. August 2025 zwischen US-Präsident Donald Trump und dem russischen Präsidenten Wladimir Putin stattfand, wird von Laure Mandeville als „tragikomische Illustration” des diplomatischen Versagens der USA dargestellt. Weit entfernt von einer Verhandlung handelte es sich um eine „sorgfältig ausgeführte russische Psychologische Operation”, die zu einem „strategischen Triumph für den Kreml und einer tiefen, selbstverschuldeten Demütigung für die Vereinigten Staaten” führte. Der Gipfel habe „die Vorherrschaft eines berechnenden Meisters des Kremls über das ‚betrunkene Boot‘ der amerikanischen Diplomatie“ offenbart, wobei Putin Trump als „Requisit in einem Drama der Erniedrigung seines eigenen Landes“ benutzt habe. Die Kernaussage lautet, dass die USA, getrieben vom Ego des Präsidenten und strategischer Inkompetenz, Putin unbeabsichtigt legitimiert, ihre eigene Glaubwürdigkeit untergraben und die europäische Sicherheitsordnung gefährlich gefährdet haben, indem sie die Ukraine zu territorialen Zugeständnissen gedrängt haben.

En cours de lecture

In Anchorage, the Kremlin master’s ascendancy over the drunken ship of American diplomacy

The Anchorage Summit, held on August 15, 2025, between US President Donald Trump and Russian President Vladimir Putin, is presented by Laure Mandeville as a « tragicomic illustration » of American diplomatic failure. Far from being a negotiation, it was a « meticulously executed Russian psychological operation » resulting in a « strategic triumph for the Kremlin and a profound, self-inflicted humiliation for the United States. » The summit exposed the « ascendancy of a calculating master of the Kremlin over the « drunken boat » of American diplomacy, » with Putin using Trump as a « prop in a drama of his own country’s debasement. » The core message is that the US, driven by presidential ego and strategic incompetence, inadvertently legitimized Putin, eroded its own credibility, and dangerously imperiled the European security order by pressuring Ukraine to accept territorial concessions.

En cours de lecture

Et victor Praemii Nobeliani Pacis anni MMXXV est...

Quid si Donaldus Trump Praemium Nobelianum Pacis acciperet? Ipsa haec cogitatio tam magnifice audax videtur ut eam quis, non sine quodam atro lepore, conferat cum Praemio Nobeliano virtutis Rocco Siffredi, actori pellicularum adultis destinatarum, collato. Attamen, prima ironia seposita, haec maxime controversa nominis propositio quaestiones graves et urgentes toti orbi terrarum movet. Consilium Nobelianum Norvegicum ante dilemma geopoliticum ingens ponit, veram « electionem Gordianam », a qua nullus est facilis exitus. Ei praemium decernere esset mundi conspectum, quem multi pertimescunt, comprobare; ei negare, esset periculum irae inaestimabilis ducis globalis inconstantis subire. Hedy Belhassine imaginem praesidis explorat, cuius ars diplomatica describitur tamquam nihil aliud quam « exactio violenta sub specie diplomatiae celata », genus exactionis tam potens ut Alphonsus Capone, ut aiunt, tiro eo comparatus videretur. Certe, curae crescentes de eius facultatibus cognitivis sunt, quae ad scenarium atre comicum duxerunt, in quo duces Europaei moneri dicuntur ut eum adulatione potius quam factis gubernent. In hoc rerum contextu flagranti, figura inopinata emergit tamquam potens rerum actrix: Melania Trump. Possetne illa, more hodiernae Eleonorae Roosevelt, vis quieta et stabilis fieri post praesidatum inconstantem? Possetne illa esse quae prudenter fata Europae et Ucrainae moveret, eas servans a turpi et calamitosa venditione, quam quidam metuunt?