European-Security.com

Het omgekeerde beeld van het SCAF
In wezen is het SCALP Naval-syndroom het omgekeerde beeld van het SCAF: waar de gevechtsluchtvaart is ingestort onder het gewicht van een slecht geleide integratie, stort de marine in onder het gewicht van een gebrek aan integratie uit angst voor slecht bestuur. Beide aandoeningen, die op het eerste gezicht tegengesteld lijken, leiden tot hetzelfde resultaat: strategische afhankelijkheid van Amerikaanse standaarden, of het nu gaat om de F-35 in de lucht of de Tomahawk en de MK-41-silo’s op zee.

De echte les die we kunnen trekken uit dit geheel van SCAF, MGCS, gevechtscloud en SCALP Naval, is dat de Europese marine geen gezamenlijk programma nodig heeft om zichzelf te ondermijnen: de simpele optelsom van rationele nationale beslissingen volstaat om een collectief irrationeel resultaat te produceren. Vijfentwintig klassen fregatten en torpedobootjagers, waarbij elke scheepswerf zijn „eigen gereedschap“ beschermt: dat is de tragedie van de gemeenschappelijke goederen toegepast op bewapening. Het gaat er niet langer om te fantaseren over een onrea-listische industriële fusie naar het voorbeeld van het SCAF, maar om het tegenovergestelde te doen van wat het SCAF de das omdeed: accepteren dat één enkele soevereine standaard – al was het maar een Franse – beter is dan een veelheid aan nationale standaarden die allemaal gedoemd zijn tot strategische onbeduidendheid.

Il riflesso speculare dello SCAF
In fondo, la sindrome dello SCALP Navale è il riflesso speculare dello SCAF: mentre l’aviazione da combattimento è crollata sotto il peso di un’integrazione mal gestita, la marina sta crollando sotto il peso di una mancata integrazione per paura di essere mal gestita. Le due patologie, apparentemente opposte, producono lo stesso risultato: la dipendenza strategica dagli standard americani, che si tratti dell’F-35 nei cieli o del Tomahawk e dei silos MK-41 in mare.
La vera lezione da trarre da questo corpus SCAF-MGCS-Cloud da combattimento-SCALP Naval è che l’Europa navale non ha bisogno di un programma comune per affondarsi da sola: il semplice accumulo di decisioni nazionali razionali è sufficiente a produrre un risultato collettivamente irrazionale. Venticinque classi di fregate e cacciatorpediniere, con ogni cantiere navale sovrano che protegge il proprio «strumento di famiglia»: è la tragedia dei beni comuni applicata agli armamenti. Non si tratta più di fantasticare su una fusione industriale irrealistica sul modello dello SCAF, ma di fare l’opposto di ciò che l’ha affossato: accettare che un unico standard sovrano — anche se francese — valga meglio di una moltitudine di standard nazionali, tutti condannati all’insignificanza strategica.

FCAS’s Inverted Mirror
At bottom, the SCALP Naval syndrome is FCAS’s inverted mirror: where combat aviation collapsed under the weight of poorly governed integration, the navy collapses under the weight of non-integration born of the fear of being poorly governed. The two pathologies, seemingly opposite, produce the same result — strategic dependence on American standards, whether the F-35 in the sky or the Tomahawk and MK-41 silos at sea.

The real lesson of this FCAS-MGCS-Combat Cloud-SCALP Naval body of work is that European navies do not need a joint programme to sabotage themselves: the mere accumulation of rational national decisions is enough to produce a collectively irrational result. Twenty-five classes of frigates and destroyers, each sovereign shipyard guarding its own ‘family tool’: this is the tragedy of the commons applied to weapons procurement. It is no longer a matter of fantasising about an unrealistic industrial fusion on the FCAS model, but of doing the opposite of what killed FCAS: accepting that a single sovereign standard — French though it may be — is worth more than a multitude of national standards all condemned to strategic irrelevance.

SCAF:s spegelbild
I grund och botten är SCALP Naval-syndromet en spegelbild av SCAF: där stridsflyget har kollapsat under tyngden av en dåligt styrd integration, kollapsar marinen under tyngden av en bristande integration av rädsla för att bli dåligt styrd. De två tillstånden, som till synes är motsatta, leder till samma resultat – ett strategiskt beroende av amerikanska standarder, vare sig det gäller F-35 i luften eller Tomahawk och MK-41-silor till havs.

Den verkliga lärdomen av detta SCAF-MGCS-Cloud-stridssystem-SCALP Naval är att den europeiska marinen inte behöver något gemensamt program för att sänka sig själv: en enkel ackumulering av rationella nationella beslut räcker för att åstadkomma ett kollektivt irrationellt resultat. Tjugofem klasser av fregatter och jagare, där varje självständigt varv skyddar sitt ”familjeverktyg” – det är tragedin med allmännyttiga resurser tillämpad på försvarsindustrin. Det handlar inte längre om att fantisera om en orealistisk industriell sammanslagning efter SCAF-modellen, utan om att göra raka motsatsen till det som tog kål på den: att acceptera att en enda suverän standard – även om den vore fransk – är bättre än en mångfald nationella standarder som alla är dömda till strategisk obetydlighet.

Le miroir inversé du SCAF
Au fond, le syndrome du SCALP Naval est le miroir inversé du SCAF : là où l’aviation de combat s’est effondrée sous le poids d’une intégration mal gouvernée, la marine s’effondre sous le poids d’une non-intégration par peur d’être mal gouvernée. Les deux pathologies, opposées en apparence, produisent le même résultat — la dépendance stratégique aux standards américains, qu’il s’agisse du F-35 dans le ciel ou du Tomahawk et des silos MK-41 en mer.

Le vrai enseignement de ce corpus SCAF-MGCS-Cloud de combat-SCALP Naval, c’est que l’Europe navale n’a pas besoin d’un programme commun pour se saborder : le simple cumul de décisions nationales rationnelles suffit à produire un résultat collectivement irrationnel. Vingt-cinq classes de frégates et destroyers, chaque chantier souverain protégeant son « outil de famille », c’est la tragédie des biens communs appliquée à l’armement. Il ne s’agit plus de fantasmer une fusion industrielle irréaliste sur le modèle du SCAF, mais de faire l’inverse de ce qui l’a tué : accepter qu’un seul standard souverain — fût-il français — vaille mieux qu’une multitude de standards nationaux tous condamnés à l’insignifiance stratégique.